Skip to content

inner.space story

Ondenkbaar? De presentatie bij de Verenigde Naties

Sommige codes van inner.space hebben een gouden randje, zoals Creatie. In 2007 gebruikte Janosh deze voor een uitzonderlijke gelegenheid. Er kwamen uitnodigingen uit heel de wereld voor zijn presentaties, maar die ene die vooraf ondenkbaar leek, was die van de Verenigde Naties. Janosh blikt terug op deze bijzondere en deels ook bizarre ervaring.

Het jaar 2007 was voor Janosh een jaar van reizen. Hij bezocht maar liefst 15 landen om zijn kunst te presenteren; de VN stond echter niet in de planning. Janosh: ‘De uitgever van mijn eerste Engelse kaartenbox in Amerika (Sounds True) nodigde me uit om mijn werk te komen promoten en signeren. Zo kwam ik in Denver op een grote beurs te staan. In de ruimte waar de hele dag lezingen werden gehouden, mocht ik de afsluiting doen met een activatie. Toen ik dat gedaan had, kwam er een jongeman op me af die zei: ‘Dit zou geweldig zijn voor de VN!’. Ik grapte dat ik dat ook wel een mooi idee vond, niet wetende dat deze man degene was die erover ging. Ik kreeg direct een uitnodiging en een half jaar later stonden we daar, in het hoofdkwartier van de Verenigde Naties in New York.’

 

Het grote toneel op

Met een trolley in de hand stapte Janosh het gebouw binnen, waar hij eerst door vier controles moest om bij de zaal uit te komen waar het allemaal zou gaan gebeuren. Vooraf kreeg hij nog een rondleiding, onder andere in de conferentiezaal waar de regeringsleiders de politieke debatten voeren. Een buitengewone ervaring, die Janosh deed beseffen dat hij zich met zijn presentatie op het grote toneel zou begeven. ‘Ik zat daar wel met knikkende knieën. Er was een orkest dat het voorprogramma deed, met de dirigent van Barbara Streisand. Toen dacht ik wel: dit is van een ander niveau dan ik gewend ben. De bijeenkomst viel onder een programma dat ze maandelijks doen, dat gericht is op filosofie, religie of spiritualiteit. Er waren ongeveer 500 mensen aanwezig, waarvan het merendeel weinig had met spiritualiteit, dus vroeg ik me wel af hoe ze zouden reageren.’

 

De druk werd nog groter toen Janosh hoorde dat hij de eerste Nederlander was die voor de VN zou presenteren. Niet dat hij was gekomen met iets om zijn land te promoten, integendeel: van Hollandse nuchterheid was geen enkele sprake. ‘Ik presenteerde ‘De Kunst van Graancirkel-codes beleven’. Daar zat ik toen nog erg in. Ik had een multimedia-beleving gemaakt met geometrie in combinatie met graancirkels. Op dat laatste ben ik verder niet te diep ingegaan. Het was al aardig buiten de comfort zone.’

un-meeting-room-1000x556

Een bizarre wending

Net als in Denver en alle andere steden waar hij dat jaar kwam, hield Janosh zijn praatje over het leven en hoe hij naar de wereld kijkt, als opbouw naar de ultieme beleving. Die zou bestaan uit een meditatie, maar dan net even anders en net even wat dieper. ‘Ik heb daar twee activaties gedaan. Dat heeft een diepe indruk achtergelaten, vooral omdat men het niet in deze vorm had verwacht. Er werd ook een boekje uitgedeeld met een stuk of twintig codes en hun betekenis: daar was veel vraag naar. Er waren mensen die er wel twee of drie mee namen voor hun familie of collega’s die er niet bij konden zijn. Het werd gelukkig dus heel goed ontvangen, zelfs zo goed dat ik een jaar later mocht terugkomen. Dat gebeurt niet zo vaak. We hebben ‘m dus eigenlijk twee keer gedaan.’

 

Waarom de eerste keer toch het meest is bijgebleven, is omdat Janosh vlak voor de presentatie iets bijzonders meemaakte. Gezien de context zou je van een wonder kunnen spreken. Janosh vertelt: ‘Ik was destijds een boek aan het schrijven: De kunst van creëren. Het is eigenlijk een dialoog tussen mij en een gids uit een andere wereld. Deze vertelde mij dat het heel belangrijk was om bij de VN het gebouw een paar minuten leeg te hebben, zodat de energie voor de activatie kon worden voorbereid. Dat is natuurlijk absurd, als je weet dat er bijna vierduizend man werkt. Ik denk dat de hoogste officier zoiets niet eens voor elkaar zou krijgen.'

 

Er bleek magie in het spel, want eenmaal in het gebouw van de VN gebeurde er iets onverwachts. 'Toen het orkest was uitgespeeld, hoorde ik ineens een alarm afgaan. Er werd omgeroepen dat we zo snel mogelijk naar de nooduitgang moesten om het gebouw te verlaten. Alleen wij mochten blijven, omdat het om een oefening voor het personeel ging. Ik schrok behoorlijk, want er waren zelfs helikopters in de lucht om dit proces te begeleiden, maar ik moest ook gelijk aan de dialoog denken en hoe het inderdaad in scène leek te zijn gezet. Het gebouw was een paar minuten lang helemaal leeg. Je kon een speld horen vallen. Ik heb inmiddels veel van dit soort bizarre ervaringen gehad, wat ik haast gewoon ben gaan vinden, maar toch… als ik er nu aan terugdenk krijg ik weer kippenvel!’

 

Scroll To Top